Min far fikk eit psykisk samanbrot 1 eller 2 Januar 1998. Det gjekk i eit banka kjør på ungdomsskulen. Eg var Sverre Bru. Det vart ropt etter meg ofte nok. Reagerte eg ikkje fortsatte det berre. Uansett, korleis skal ein vere fin, når nokon skal inn i kroppen din med ein Hot Shot av ei vaksine. Eg var vekk frå skulen ein dag eller fleire, pga dette med pappa. Eg var eit rot og følte vel at naboene og heile bygda hadde fått med seg dette. Eg kom tilbake på skulen, eg må vel ha juksa på ein prøve, eg var utmattet. Ei lærerinne sku snakke om dette med pappa. Dette var i niende klasse. Da hadde det VORE 3 år med eit «banka kjør». Eg følte vel at det å sette i gang noko på tampen av Ungdomsskulen kunne i verste fall gjere at eg måtte gå niende klasse om igjen. Det var nivået. Det hadde nok ikkje skjedd, men følelsen av at her er det nokon som vil ha tak på meg gjorde at samtale om greier var i seinaste laget. Eg fikk denne meldinga i meldingsboka. Da eg vart ufør, ville gjerne psykiateren høyre med han som forfattet denne meldinga, korleis var eg osv. Det var Kvalitet i alle ledd, eit opplegg. Det eg gjorde denne dagen var å bli fryktelig sint, eg løyste det, eller opplevde eg løyste det med å bli sint. Eg kløyp min bror i brystet fordi eg opplevde seindrektighet i forhold til å få min far vekk frå bygda sitt felles åsyn. Eg var den einaste gjenbuande av søskenflokken Eg taklet også min far veldig dårlig denne dagen. Det hadde bygd seg opp lenge med uhelsa til far, heile ungdomskulen var ein thriller. I dag laster eg ikkje far, det er berre det at eg lastet han veldig ila ein periode frå omlag ca 1991- lenge etterpå. Mykje kunne vært unngått, men slik er det, veldig, veldig mykje burde vært unngått. Men nokon skal ha alt, og då er det andre som skal miste, andre igjen klebrer seg på andre, og rir folk økonomisk, og fordelingsmessig. Eg har anonymisert, men alle har ein far.
Viss du skulle ha rettigheter, ja da kan dette stundom omtales som at du er ein idiot som trur du har rettigheter. Omvendt psykologi er fint på papiret. Og det er nesten som ein gnir seg i augene av og til kva angår det som som figurerer som finkultur.
