Ikkje ha ein traumatisk historie som du er investert i å beskrive, slik at du glor på mobilen heile tida, og bilder. Bilder er hypervirkelige greier. Hjernen kan sikkert drømme opplagt/utkvilt om eit bilde. Eg har gjentatte ganger drømt om bilder som kollapser, i vinduer. Eg veit ikkje om det har med at du ser og bearbeider bilder, og etterkvart berre forenkler hjernen det til ei ramme, kanskje fordi ramma er det vesentlige, eller der virkeligheten slutter, på ein måte. Det er eingong at du gjer det og legg ikkje merke til det, no begynner eg å lure på om hjernen er utstyrt slik at den komprimerer bileter til rammer/eller frames, viss den blir eksponert for nok informasjon. Da våkner du opp 04.10 og lurer på korleis dette har skjedd. Eg sovnet igjen etterpå, det er ikkje det. Bra eg er stort sett ferdig med beskrivelser, utenom oppfølging. Dette i kombo med ein øyresus aktig greie og trøytt kjeve. I hjerne-datagrensesnitt alderen blir det sikkert litt i denne gata. Reguler no. Eg vil tru: Folk trenger ikkje «auger» i knehasene eller under fotsålene (på baksiden av kneea), og beskrivelsene av korleis det har inntruffet lagret på server. Mennesket er så teknologisk som det kan bli, alle tilleggsfunksjoner er degenerering av det, påstår eg. Eg har høyrt om fenomen som synestesi. Sikkert anstendig nok dette viss det er medfødt, sikkert også heilt unødvendig viss du ikkje er medfødt med det. (et menneske på NTNU fortalte meg om denne tilstanden, eg må ærlig talt innrømme eg aldri hadde høyrt om det). Ein annen måte å sei dette eg sa litt tidligere i teksten: Ein treng ikkje frontlys på sidene av bilen. Ein treng ikkje lagring av beskrivelsene av at ein har satt frontlys på sidene av bilen, og det, samt at dette skal sjå ut som veldig mykje annet enn akkurat det, for å sikre seg, dessuten er det vel ikkje i henhold til vegtrafikkloven. Ja eg veit jo ikkje det, men eg antar det, antall persepsjoner som kan oppstå i sinn, definert, vel det åpner for uendelige datamengder.