Eg kjenner no, at dette er dumt på ein slik måte at eg skal ha problem med å tru at det er sant, når eg ikkje har vore 150 meter under havet, ved Fedje, og sett vraket. Etter 2010, har det vært ein slags traumereaksjon, eg ønsker ikkje å forholda meg i utprega forstand til det som eg ikkje har fått bekreftet i virkeligheten. Med slike ting som nullvisjon, og alkohol moralisme som om det var 1930 (litt moralisme er greit, men når det blir eit vesentlig hovedpoeng ved helseråd, og prakke dette på folk, som ein politiserende/eller-politie, som i å politie, begge varianter her; skit samme) peikefinger, dett bunnen ut av beholderen).

La meg heller illustrere det med å sette opp ein prompt:

Konferanse i utlandet. (Ei reklameannonse for nettopp konferanse i utlandet)

•Er du opptatt av internasjonale nettverk?

•Lika du bila og båta. Du veit at det er dyre bila og båta dar. Husa her er glas og stål.

•Du møter to kjente forfattarar dar, han eine har du helst på før.

•Da e flotte dame dar. Dei har formelle klede. Treng eg sei all verdens her?

•Du kan snakke politikk med folk, globalt kan du her potensielt etablere påvirkning.

•Ellers: Snakke litt om fond, bryt ei todn

•Beveg deg verdig i prosesjon mot eit viktig møte foran kameraer

•Heilt spesifikt PS: «Han dare. Han dare! Nei, nei, ikkje han dare. Han dare. Han dare dar, han ja. Han i mellom dar. Han vil ha penga.»