Skreiv eg Paul Thomas Anderson, er det ikkje Paul Thomas Andersen Anderson (?), jaja, informasjonen bør være eintydig i akkurat det tilfellet.

Tilbake frå tur 16.43 25072026 printer ut papirer

Hard Seltzer Greven fikk meg til å tenke på Caminoen, eg var utanfor ein småby i Frankrike, det kom ein bil med piggtråd hengende etter seg, ein Landrover kanskje, iallfall ein slags bruksbil, med plan, sjåføren minnet meg av heilt andre årsaker på Greven, men det var ingen andre årsaker der, bilen i fart, biltypen kan eg nok ha kokt opp mnemonisk seinare, mtp utility graden, og var den grønn. Jaja. Uviktig. Piggtråden sneiet meg i La Sportiva skoen min, men det var ikkje La Sportiva sko, det var det tyske merket eg kjøpte i Berlin. Dette i 2018, ikkje i 2020, i Strasbourg. Eg hadde nesten sagt skotypen var merkl. Uavhengig av disse feile og dønn ufokuserte minna, var piggtråden hengende etter bilen, som såg ut som resultatet av ein gårdbruker som satte opp gjerde, ekte, og ikkje eit falskt minne. Rett etterpå gjekk eg på ein slags kontrollert brann, med ein type som dreiv og passa på. Det framstod som litt mykje. Litt mykje Krakje og brakje, langs vegen, for å sei det slik. Krakje é ein lur eller ein skrukkj, Krakje ekje brakje, for å sette det på spissen. Krakje søkje make, er eit uttrykk, på Omastrand dialekt, av den gamle sorten.

Siden dette året, eg trur det var rett utafor Auch, eller kanskje mellom Frankrike og Spania, dette er meget usikkert kom det ein type og slengte frå seg røyken, relativt casual, som på display. Eg tok eit bilete, og rotet vekk minnebrikke da eg kom heim. Dei brennende kattehalene frå nyhetsbildet minnet meg på denne hendelsen. Meindl sko. Det var nok meindl sko. Flett nye. Eg hadde så mykje tull med billigskoene i Strasbourg, at eg på eit tidspunkt tok på meg La Sportiva skoene, i varmen, i parken, og labbet avgårde, på ein spasertur.

Er det rett av meg å tolke There Will be Blood karakteren dithen at han redder sønnen til kollegaen medan han forsøker å slukke brannen som ennå ikkje har startet midtvegs i filmen. Eller hadde eg blitt litt sløv etter mykje lesning igår, og forsøk på å koble meg på litt vegetativ tilstand forut seng, med litt low key sider, og ufokusert skriving, samt boksen med Hard Seltzer frå Greven, pga at det vart seinare enn forventet, då filmsjåing drog ut, ettersom eg endte opp med å skrive medan eg såg film. Var det sideren, var det seltzeren, var det foucaultske «Home is where the source of error is» istadenfor koselig melding på dørmatta. Det vites ikkje, men det er helg, og det er sommar. Og Daniel Plainview (Ikkje Plainwright som eg kom i skade for å skrive, eg trudde det var det han skreiv, då han underwritet i starten, altså signerte, i slutten av dei fem første minuttene). Altså: forsøker Plainview å slukke brannen før den starter medan han bergar stesonen adoptivsonen frå båretårnet med gass som kjem frå oljebrønnen. Eg er usikker på oljearbeider terminologien. Men poenget med at han forsøker å instruere folk til å fjerne brann årsaker er ein litt typisk kvalitet Daniel Plainview kunne ha. Det er ein grunn til at ein sit som fjetret att, etter filmen er ferdig. Daniel Plainview får blodet i ansiktet då den egentlige faren til adoptivsonen, får ein borre komponent i hovudet. Dette er litt felles for Odyssevs og Plainview, blodet frå kollegaen eller kompanjongen/partneren treff Plainview i ansiktet, det er som om blodet kjem frå den andre sida av dødsriket, frå kollegaen, som har fått ein hovudskade som tek livet av han, Odyssevs møter faktisk på medsoldater, som er døde, i Hades sitt rike. Daniel Plainview framstår egentlig som ein du ønsker å sjå lykkast lenge, han redder/ forsøker å redde/hjelper tre personer i filmen, faren/kollegaen gjennom sonen, pr proxy, den gudfryktige Paul Dano i første persona, sonen igjen, adoptivsonen, egentlig gjentatte gonger, men direkte i scenen med båretårnet, og den framande som dukker opp. Det er når dette kjem i konflikt med hans egen overlevelse, hans egne enkle vurdering, at han beveger seg vekk frå den personen me umiddelbart blir investert i, som skadet, gjennom eit goldt landskap, med redningen, overlevelsen, akkurat nyerverva, i gruva, dei første fem minuttene av filmen eller kva det er, bergar seg, og signerer i banken. Han instruerer verden pr proxy, som faren til jenta adoptivsonen er ven med, når han ber jenta om å ikkje komme tilbake på ei stund, er det farens avstraffelse eller vold, han forklarer alle involverte at han fra då av tek stilling til. Han er ferdig med trua til Paul Dano’s karakter Eli Sunday, då han aldri sluttar å komme tilbake til han.

Oppsumering gåtur slutt.

Oppsummering dagens lesning:

Eg bruker papir som råmaterialer for studier og notat mtp dei delene av narrativene, og det er mange av dei i John Mark’s tekst

The Search for the Manchurian Candidate

The CIA and Mind Control

Det blir åpenbart at dei blandet radiologisk krigføring inn i LSD programmet. Alt handlet om å ransake/uttømme katalogen av rusmidler i første omgang, eller alt av stoff, kan ein nesten komme til å sei, og bygge ein katalog, for å bruke det som det ein i gamle dager nok kom til å kalle krigslist. Det er kald krig dette. Mk Ultra programmet later til å henfalle til politi metoder, når amerikanerne kom i krig, i Asia, i all hovudsak, og returnerte, omvendte. Dette er eit hakk meir konsekvens relatert enn diverse annet. Åpenbart medførte hippie bølga fullstendig permeabilitet i MK ULTRA project Artichok (altså Sidney Gottlieb’s LSD relaterte program). Det framgår at rusmiddel, vart distribuert via sosial forsknings relevante hierarkiske posisjoner, ofte frå folk med sosial status, til dei med hierarkisk under innordning iforhold til vurdering rundt første gongs brukarar. Eller lignande assumpsjon. Altså: langeren/distributøren var populære sosialt. På toppen av forsyningskjedene, fantes etteretnings mennesker. Dessuten var George White nevnt. Han er ein profil i MK ULTRA domenet. Det er også funderinger rundt intellektuelles opplevelse av rus. Det er meir, men eg tenker ikkje å gå igjennom notatene mine.

Ja, ok, litt oppsamlande tema, når eg sit her dønn ukonsentrert etter ca to timer med litt nitidig lesning

• Det er schizofreni og det å indusere schizofreni som ofte er eit gjennomgangs tema. Det går òg berre på å skape galskap, og indusere kriminalitet. Har dei skapt galskap, eller vitners oppfattelse av galskap, blir unwitting deltaker/offer/forskningsobjekt sitt rykte ødelagt for livet, potensielt sett. Me snakker om diskreditering.
• Frank Olson sitt hendelseforløp er blueprint på operasjonelle valg. Det går på bruk av sikkerhetsgraderte personer/fagfolk, og når det er på tide å opplyse overordnet. Sidney Gottlieb, han stammer, når han skal ta ein vanskelig samtale. Lesaren sit igjen og lurer på om det er strategisk stamming/ altså bruk tilstanden/«handikappet», eller faktisk, det dei sjølve ville kalla patologi. Og om dette er relevant, er det moderne kavalerisk adferd; han får til at handikappet er hans list, istadenfor handikappet. Alle kan få ein siger, alle kan etterkvart iscenesette seg sjølv, dette er heltane frå Manhattan Prosjektet som kan ha forårsaket, det er hjernen som er det fremste våpenet i denne nye tida med etterretning som krigføring.
• George White drikk på jobben
• Svarte i fengsel blir brukt som testgruppe for psilocybin som er produsert utenfor den vanlige forsyningskjeden MK Ultra brukar. Utviklingen har gått frå LSD, brukt av Hoffman, og sikkert aktuelt pga at kjente profesjonelle har tatt risikoen med førstegongs testing, til direkte eigerskap til testing av dette stoffet, både av forskarar, og deretter uvitende forskarar, og så stadig fleire. Svarte i fengsel som testarar er dette alt omfattende, uttømmende, som er ærlig heilt innledningsvis, med risk for eget ve og vel (mtp forskarar), som har blitt til ein meir MO variant, eller ein metode for testing via utgrupper, det ser ut som dette er ein måte å aggregere større segment av data, og forflytte risikoen ved prøving og feiling over på andre. Den utviklingen er forresten beskrevet som 6 mnd. ein plass. Dette tok 6 mnd, frå testing angikk forskere, altså egen testing, til det forflyttet seg til uvitende, etterkvart.
• Den spanske inkvisisjonen blir brukt som inspirasjon

Og kva angår «ein kan like Daniel Plainview igjen» eller kva eg skreiv, dette vedrører at personen har noko ekte og genuint ved seg, sjølv om han snakker om at han bruker relasjonen til adoptivsonen for å skaffe seg oljeløyver, for han er ein Oljemann, og det trur me han på, men han seier han er ein familiemann, og seinere kjem det fram at han er først og fremst ein Oljemann, det betyr karakteren framstår ekte, lite tilgjort, og mennesklig og definert. Medan Odyssevs er ekte pga ein mix av overbevisende fabel, allegori og historiske kjennsgjerninger (Homer var etter alle solemerker ein Gresk diktar og forteljar) og aller mest mellommenneskelige kjennsgjerningar som medfører gjenkjenning, er There Will Be Blood, intense episoder som zoomer heilt inn på Daniel Plainview, og hans nærmaste, og dei han slepp inn på seg, og profesjonen hans. Eg tar meg i å lure på om han godt kunne vore ein typisk mannskarakter i Homer’s Illiaden eller Odysseen. Matt Damon er forøvrig ein utmerka Odyssevs. Framtoningen minner reint visuelt om Mark Hamill i seinare Star Wars filmar.

Det spekuleres i om begge historiene er skrevet av ein og samme Homer. Uansett har historiene smelta saman. Der Illiaden er ein beretning om krig, og øydeleggelsen av ein bystat, der gudane er misunnelige på heltane, er Odyssevs historien om heimreisa, og gudane er meir allmektige i denne delen av historien. Det blir hevda Illiaden er meir historisk anlagt og Odysseen er meir eventyr. Eg trur eg eventuelt synest at Odyssevs ser ut til å være meir fabel, og meir allegori enn Illiaden.

Eg synest begynnelsen av Illiaden av Homer, og difor også Odyssevs umiddelbart bringer tankane til ei annen tid, like mykje som den bringer historien inn i vår tid:

Syng meg, o muse, om vreden som tok Peleiden Akillevs

There Will be Blood

Eg blir litt overrasket av å finne ut at oljeselskapet i filmen, Plainview opponerer mot er ekte, eg har vel høyrt om selskapet Standard Oil før, eg berre hadde ikkje forventet at filmen relaterte til ekte historiske selskap. Det minner litt om beskrivelser som kan komme til å bruke synkronisitet (holdt nesten på å sei synergi) , for eg skreiv vel litt om Kaiser Wilhelm Instituttet

There Will be Blood dagen etterpå

Livet til Daniel Plainview tar ei kjip vending, då han reiser til California, egentlig, og han blir malt i stykker av ein gradvis kamp mot Standard Oil. Han lever egentlig i livsfare, og det einaste som viser det er Daniel Day Lewis stadig meir forpinte ansiktsuttrykk som vitner om bekymringer me kun ser som krusninger på overflata. Han hadde egentlig alt som kunne krype og gå på nakken etter diverse vendingar rett etter sonen blir sendt avgårde, men han holder kampen inne i seg. Dette er ikkje så irrasjonelt som eg har tenkt, tidligare, når eg har sett filmen, og latt meg blitt uvel av Plainviews plutselige voldelige adferd på slutten av filmen. Det er slik at fikk du bråk med etablissementet kunne du få Pinkerton og svindlarar, ofte svindlarar som robbet deg for liv og helse, etter deg, og då var det ikkje intuitivt eller lett å banke på døra til maktmonopolet. Det er ei historie om «dei», og den einsamme, om enn priviligerte ulven. Plainview’s arbeid er farlig nok, om han ikkje skal gå og bruke all sin ledige tid på å kalkulere kva neste trekk blir, i ein strategisk kamp om jord og ressursar. Plainview’s kamp blir ekstensiell då sonen mister hørselen etter gass og brann hendelsen i båretårnet midtvegs i filmen. Med Standard Oil’s representantene sin aggressive paternalisme då dei foreslår at han bør ta vare på sonen ved forhandling om Plainview’s eigarskap i området, bekrefter det kun det Daniel’s undertrykte, forpinte ansiktsuttrykk vitner om, like før i filmens handling, då han sender sonen vekk for å etterkvart lære seg døvespråk.

Den scenen då han avskriver sonen, er Plainview’s siste måte å beskytte sonen på, når sonen allerede har tatt karrierevegen inn i ein bransje, der han uansett kan bli ei brikke brukt mot Plainview, eller egentlig, meir avkortet; leve i ekstra fare ved assosiasjon med Daniel Plainview. Når han seier han er ferdig, er han ferdig med kampen som innledes når Paul frembringer eit forslag for Daniel. Legg merke til at Daniel heiter Daniel, og Paul heiter Paul, i den rollefordelingen. Daniel’s følelser for adoptivsonen er reelle, han er nok ein Oljemann, og har eit pragmatisk forhold til å presentere seg som familiemann, men det er ikkje alltid menn i hans tid, tek på seg forsørgeransvar for døde kollegaers foreldrelause born. Det er symbolsk moral, som eventuelt gjer dette problematisk. På mellomveien til å forstå dei strukturelle evalueringene den meget fortettede filmen enkelt presenterer, har eg ilagt Plainview’s natur nesten mytiske egenskaper, egenskaper han definitivt har, han minner om kaptein Ahab, i Moby Dick, det er kun jakten, det er kun overlevelsen, den ekte kampen som driv han. Dette seier han vel også, og han framstår usympatisk, men da kanskje like gjerne for å blåse seg opp for den framande mannen som oppsøker han. Daniel legg aldri skjul på at denne oppsøkende adferden, ikkje er noko han set pris på. Desse tankene om psykologien til Plainview, og hans tendens til å være drittsekk når ting blir presset, er dønn neglisjerbare i forhold til at han er ein egen type i den kapitalismen me kjenner gjennom ymse personer, han er den kompetente mannen, som skal bli eit eksempel, for makta. Tesla er ein historisk skikkelse som impliserer denne kjensgjerningen, Howard Hughes er kanskje også litt inne i dette samme landskapet. Det er lett å komme på f.eks Joe Kennedy i denne sammenhengen, sjølv om det ikkje er 1:1 på nokon måte med det utgangspunktet Plainview fortellingen representerer.

Nye penger vs. gamle penger problematikk, Joe Kennedy

Det er vel kjent at rykter verserte om at han hadde spritsmugling tilkoblinger, og i dei politiske valgene, der sonen blei valgt, er det demokratiske kontrakter som blir utfylt, folket som stemte på Kennedy(sonen), dei hadde eit rimelig bilete av kven dei stemmer på, det er ikkje den kontrakten, kontrakten mellom velgarane og den valgte som vert påvirka nevneverdig av spritsmuglingen, i forbudstiden, det er makta sin billett til å foreta sanksjon dette påvirker. Det er allikevel heilt på det reine at Kennedy(ene) klatra raskare sosialt sett i samfunnet, enn kva deler av sosieteten i det amerikanske samfunnet klarte å absorbere. Det er kjent at han gjorde ingen konkret god figur i Chamberlain’s streben etter fred med Tyskland, det er forskjellige greier med Joe Kennedy eg vanskelig kan ha oversikt på, og teksten er ikkje meint som apologetisk ovenfor heilheter som kan ha eksistert. Teksten er berre eit opportunistisk steg i argumentasjonen som vedrører sosial klatring, idet du stiger oppover i samfunnet, kjem mykje rart som kan krypa og gå, og symbolsk moral, blir omsatt i forsøk på å veksle inn dette i domfellende greier, og det begynner nok med usynlige manøvrer i etteretnings lignende handlinger, eller den symbolske moralen blir forsøkt vekslet inn i populistisk meiningsbygging. Dette er nærmast ein funksjon av rask sosial mobilitet, tilknyttet individualisme.

There Will be Blood research

Det er slik at Daniel Plainview sin fortid i Kansas i Geological Survey er relevant for resten av historien, det er sentralt plassert, da dette er sammenfallende med den innledende sekvensen, da Daniel opplever den vakre naturen i ein solnedgang, sikkert i Kansas, kanskje igjennom prærie terreng for alt eg veit (definisjonen på prærie er for meg litt usikker, men eg veit den finnes i Kansas), kravlende i retning sivilisasjonen med brukket bein. Det er ein scene som setter solnedgangs scenen, Skrik av Edvard Munch, i referanse rammen til filmen. Det AI coacher meg på vedrørende dette er at Standard Oil var nådelause i Kansas, og at det eksisterte fordommer mellom den autodidakte Oljearbeideren, og den meir empiriske Geological Survey arbeideren, det betyr, at Daniel kanskje allerede fantes på radaren til det konkurranse orienterte oljeselskapet, med den fortiden. Han hadde det dei ofte manglet. Standard Oil kvelte konkurranse nettopp på den måten Daniel forhøyrer seg om, etter at sonen er plassert på toget, mtp røyrledninger og togbane og distribusjon. I Kansas vart små leverandører avstengte frå distribusjons kanaler, røyrledningen Standard Oil eigde, og olje vart værende i røyra og råtnet.

Ok. Mtp at det er forskjell på sosial status som påvirker korleis dette vert patologisert. Eg har eit typisk skjema, men på dialekt. Eg ser forresten Wormwood, Alice Olson vart passa på av Gerwet, og det var mykje Gin, denne paternalistiske tilnærmingen til enka etter Frank Olson, i tida etter hans død, var forløpet til at kvinna utvikla eit alkohol problem.

Spekulativ tilleggs bemerkning:

No kan du få, no kan du ikkje få Slutt oppsummering med forsøk på å være seriøs og analytisk(den starter omtrent litt etter den første paragrafen, og handler stort sett om punktene)

Vestlandsmetoden blir terapisnakk invertert

Lika du å rrusa deg

KOR ofta rrusa du deg

Lika du da ofta

Ofta ofta rrusa deg

Rrusa du deg

Rrusa du deg då og rrusa du deg då då

Skjeto skjeto trusa

rrusa rrusa rrusa

Krakje ekje brakje nei

da ha me notert

Krakje ekje brakje nei

da kan me forstå

Korleis kan me hér forstå

Når-r kan me få sjå deg då

Når kan me få slå deg då

Krakje søkjer makje

Episode 2

Lusakofta

Safta! ɐʇɟnl.

Sidertider

Båta tofta

branntufta

Kor då, lofté?

Bandasag og eg sa du sa

badnasag

Brannpusa 

Gløym musa

gøym musa

fjordahora

gore core

hex tex

alibi og gli på ski

kor kan ég få julabrusa? 

–no kan du bli jusa(rusa)-

Episode 2

-Name the number that rhymes with the word for what we feel when we think of when we think of our enemies?

-This is making less and less sense to me

-Would you like me to repeat the question.

What is the number that rhymes with the name of the word that we use when we think south the people who are our enemies?

-I don’t know, I can’t do this

-The answer is 8.

-Hate?

-No. The answer is 8