Innlegget blir meir digresjon enn faktisk tråd

Men litt meir ydmykt, teksten hadde nokon poeng, men lite heilskap. Det virker for meg at etablerte sanningar sjølvsagt må få stå ubesudlet, og reine, og ranke.

Typisk stil på ordskifte når symbol moral i loop er tilfellet

For ei par-tre iforfjorar sidan «apologetisk», i år, «omland», som for meg minnar om ein plutselig ny akademisk og språklig kjepphest, og ein praktisk kategori. Eg tenker ofte når eg ser på språket, at det er trist at lobotomi tida har fått sin parallell i eit dystert, trendrelatert språk. For no umulig gjer ein slags plast etikette, endogtil ein slags plast kavalerisk reinhet, å kalle ein spade ein spade uten å være urein. Er det ekstreme tilstander, er det den «kvite og kvite som oss», altså kvite slik vi definerer det(kvite som oss), som bør omtale andre med dette godordet. Nei, dei ligg litt på «omlandet», dei gutane der, difor har dei ikkje «rette meiningar», som om meiningane dine betyr all verdas etter at du har tenkt tanken om «rette meiningar». Kanskje er det det egentlige ariske. Rette meiningar. Rette meiningar etter nokon har slått deg i ansiktet, eller stengt av dine ressurser, ved å plante ei rein og rank rumpe på din straum av penger frå Oljefondet, berre for å oljesleipt innovere fram ein idé om at dei mao skal ha litt ekstra. Walter Darre var tidlig ute med å tenke på skandinaviske trekk som noko å plassere i sammensuriumet av ideer som låg i omlandet av Nazi ideologi.

«Omland! Og du skal også omlandia.»

Folk må vel få lov å komme på ord, eg er berre forventningsfull til bruken. Og stussar over den litt daterte koblingen til diverse kommentatorer når dei skal beskrive ny-ekstremisme. Eg antar dei snakkar godt ilag, og har ein fast kamerat/kamerater på rullering som framsnakker, etter endt og avlevert meiningsytring.

Ny-ekstremisme: du angir folk (ny-ekstremistar) indirekte vha bekymringsmelding, litt blomsterspråk sofistikerthet, og SOME knappar i eit gamification post-kapitalistisk system der du stemmer ned folk, med bekymringsmeldingar som sagt, som har den verdien(bekymringsmeldingar har den verdien) at dei kanskje/kanskje ikkje aukar mortaliteten til mennesker, i ein større økonomi, der veddemål på blant annet mennesker er tilfellet. Litt som den angiver mentaliteten som du som brukar «ny-ekstremisme-funksjonalitet» hevdar fant stad, ofte blant Quislingar, under WW2. I utstrakt forstand kan dette føre til greier som Land Ran(det har sett litt sånn ut, ved tidligare anledningar, altså;formyndar mentalitet), så egentlig bør ein være forsiktig, men du får ost(belønning) til poppen(inkludering i utvidet økonomisk valgfrihet). Bekymringsmeldingar utan skjellig årsak er: I utstrakt forstand tommelen ned på Colosseum, men du er bedre enn andre symbol moralsk, og har brød og vin pipeline idag og imorgo. I utstrakt forstand gal side av historien, men du blånekter, til det konvergerer til ny generasjon. Dessuten det sjølvsagte: ekte bekymrings melding mister relevans.

Eit stadig rankare og reinare miljøvern

Nyord: iatrogenisk miljøvern, alle andre sitt høgst nødvendige forbruk må ned, og fjorden og havet kan få ha litt plutselige feilkilder som fører til forsuring, og plutselig tungmetall samansetning i fisk og forplantning diskuteres ikkje i Helseannonser.

Iatrogent miljøvern, der du er, når du minst ønsker det. Iatrogent miljøvern, der du er og der penger umerkelig forsvinner i ullne tiltak. Iatrogent miljøvern, i omlandet ein plass.

Omland inflasjon i språkfelta (nei, ikkje kommentarfelt, generiske språkfelt)

Kom igjen, ut med språket, kven kom på omland, og er det ei anglosisme som er opphavet. Er Bourdeaux omland? Omland; er det slett ikkje ei anglosisme, men eit EU begrep?

Eg har lest ting eg har funnet meir begripelig frå forfattarar relatert til HL senteret. Teksten satte igang litt hukommelse merkelig nok.